¿Para qué escribir?

"Es mejor escribir para uno mismo y no encontrar público,

que escribir para el público y no encontrarse uno mismo."

(Cyril Connolly)

martes, 31 de diciembre de 2013

Hoy, exclusivamente

Hoy me he despertado pensando en ti... pensando en aquella llamada a la misma hora de hoy, hace ya 12 años...
12 años sin tu presencia y todo ha cambiado, la manera de estar tod@s junt@s, la manera de hablar, las distintas actuaciones... has cambiado a mucha gente, creo que incluso a mí, que me has hecho ser como soy que era lo que te gustaba, me has enseñado a ver, oír y callar algo que tu hacías a la perfección y aunque a mí a veces, callarme me cueste y en los tiempos de cólera que estamos viviendo en casa es lo que hay que hacer si no quieres recibir. 
Hoy como todos los años, me fumaré un puro, como pequeño homenaje y alzaré la copa pensando en que hoy más que nunca te reunirás con nosotros, juntando el rebaño en las frías tardes de invierno y esperar alrededor del fuego como cada tarde, tu llegada tras un día largo de reunión con la naturaleza (monte, cabras y txapela que no falte).

El ruido del cencerro, anunciaba que tu llegada estaba cerca, a lo lejos, te arrimabas rodeado de 10 cabras y carretera abajo venías con tu palo y tu puro. Y todo tu rebaño biológico te esperábamos con los brazos abiertos y corríamos para darte la bienvenida antes que nadie.

Hoy, este es mi homenaje, ya que es mejor, ver, oír y callar.  

viernes, 6 de diciembre de 2013

el reencuentro

Hace una semana te vi, con tus palabras mudas y con tu sonrisa llena de palabras y aprecio. Por fin el reencuentro!!!
Con tu misma mirada, sonrisa que tanto tiempo añoré,
con tus palabras convertidas en gemidos que tanto extrañe,
por fin hace una semana te encontré.

En ese lugar donde nunca antes habíamos estado juntos,
donde ninguno se sentía cómodo,
pero ese sitio,lugar nos encontró.

Durante ese tiempo he sentido un vacío que,
aunque sea unos minutos me han llenado.
Sé que tardaré en verte, pero sé que nos volveremos a juntar,
en ese sitio distinto a nosotros.

Siempre vas conmigo y seguirás conmigo,
porque tu cariño, calor lo necesito.

Como aquellas tarde de "manta, sofá y peli",
los dos tirados...comiendo palomitas y pasando tarde muertas,
cuando descubrimos aquella incomoda maquina 
y aquellos ejercicios que tan raro te hacían sentir...
Aquellas tarde donde tu mala ostia era protagonista
y nada te hacía calmar,
aquellos paseos largos, tardes oscuras que aparecías como un rayo de sol,
tardes de risas con un juego nuevo, canciones...

Aunque hayan pasado el tiempo eso no lo olvido,
te echo de menos, pero nos re-reencontraremos!!!

Hasta la próxima!!


sábado, 16 de noviembre de 2013

Quiero saber de ti

Ya ha pasado año y medio sin vernos, nuestros destinos se separaron por una orden judicial, en la a ti te mandaban a otro lugar.
Un año y medio que no te han dejado venir a visitarnos, ni tampoco se nos permitía tener información tuya, donde las llamadas de teléfonos eran silenciadas.

Se que dentro de poco me escaparé a verte, ya que tu imposibilidad hace que sea más largo el camino y sé que de una manera o otra me recibirás de la forma que tu y yo sabemos y nadie más la entiende.

Llevo dos noches seguidas soñando contigo y por eso sé que nuestro reencuentro está más cerca.
Te echo de menos y se que aunque no lo puedas decir ni demostrar nada, tú a mí también. Nos han separado sin quererlo, sin preguntarnos y sin ningún motivo, pero sé que antes de que acabe el año nos veremos y aunque estemos separados, siempre vas conmigo.

Se que nunca leerás esto, pero también sé que no hace falta que lo leas porque lo sabes!

Hasta pronto!!!

jueves, 14 de noviembre de 2013

aquella mágica noche

Por la barra de aquel bar, apareciste rodeándome,
ciudad desconocida, bar desconocida y gente rara alrededor.

Una primera vez, que solo recuerdo que esa mágica y extraña bebida en vaso pequeño,
que una vez dentro todo empezó arder, y nos hizo conocer.

Una primera vez, en esa ciudad desconocida, donde un grupo de música nos hizo enloquecer y en la que la gente nos miraba extrañados.

En esa misma cuidad donde días después, nos volvimos a juntar y ya nada era igual.

Nos faltaba la música de aquel grupo, en aquel bar y esa mágica bebida que nos hizo arder!

En el mismo sitio, en diferente lugar

En el mismo sitio, en distinto lugar, camino, escuchar un recuerdo a través de una melodía que con su fuerza entra y crea ese recuerdo. En dos caminos diferentes una misma canción en el mismo sitio.

martes, 12 de marzo de 2013

después de la tormenta... Humor!!!

He renacido de mis propias cenizas, he surgido de mí misma.
Tan pequeña que soy y tan grande me he hecho.

Puede que me equivoque esta vez e incluso la siguiente pero sabré que estoy aprendiendo.
Sé que lloraré y cambiaré pero eso todavía no lo sé!

Lo único que sé al 100%, que reiré, que sonreiré siempre que pueda, porque no hay más alegría que la risa, que reírse de una misma, de simplemente reír ya que ese pequeño gesto vale más, que muchas palabras.

Y como bien dice ese dicho, después de la tormenta, viene... ¡¡¡¡ agarraros, que vienen curvas!!!! 

martes, 19 de febrero de 2013

Frases de Estopa, hecha poesía


Yo que  estaba acostumbrada a dormir acompañada
Ahora me siento tan sola y de tu corazón desterrada
Y la gente me pregunta: ¿dime a donde vas pobre diabla?

Vuelvo a las andadas pero ya no veo en color, veo en blanco y negro
Ya no me acuerdo ni de tu prisa por darme un beso
Sé que el tiempo y el olvido, son como hermanos gemelos
Que vas echando de más, lo que un día echaste de menos.

Ahora ni si quiera puedo desengancharme de esa obra de arte
Que lo que deseo es poder abrazarte y tenerte,
Mis ideas están en un cajón de madera, desordenadas.

sinceridad, una virtud

Me he dado cuenta que tengo una virtud muy fuerte, esa virtud se llama Sinceridad. Me parece que es una de las grande virtudes que se pueda tener. Hay que ser sinceros por mucho que un rayo estropee un campo, por mucho que un puñal se clave poco a poco en tu pecho, por mucho que la primavera muera.
Por mucho que se pierda, la sinceridad gana, gana en confianza con uno/a mismo/a, gana seguridad y gana amigos/as.

La sinceridad es algo que todo el mundo debería poner en práctica, aunque sea intentarlo, da igual el resultado (bien bueno o malo) de esa sinceridad, da igual opiniones de los/as demás pero aunque sea por un instante te hace sentir fuerte y descargado/a. Sobre todo orgulloso/a de uno/a mismo/a.

En general tenemos miedo a decir la verdad, sobre todo a la hora de hablar de sentimientos y emociones, porque puede producir nuevos cambios (unos bueno otros no tan buenos) pero si de verdad se hace desde la creencia de uno/a mismo/a el resultado es glorioso. Es como ganar una carrera que nunca creías ganar, es como un chute de heroína en tus venas, es la mejor manera de sentirse UNO/A MISMO/A.

No hay que tener miedo al resultado si de verdad creemos en lo que queremos, si de verdad somos sinceros, si de verdad somos nosotros/as mismos/as. No hay que tener miedo NUNCA de dar un paso equivocado si de verdad es sincero. Y nunca tener miedo de nuestras propias palabras, de nuestras propias creencias.

Por favor, Ser sinceros/as y a todos/as nos irá mejor! ya veréis que paz interior se sinte uno/a consigo mismo/a.

lunes, 11 de febrero de 2013

Zaila da...

Ze zaila den aurrera jarraitzea, ze zaila den hartu duzun erabakia aurrera eramatea...
ze zaila den zu gabe bizitzea eta zutaz ezer jakitea...

Inoiz espero ez dudan erabakia hartzea eta mantentzea ez da erreza...

Faltan botatzen zaitut...

Sueños-Locura

Hoy he soñado contigo, recuerdo, que estábamos en la habitación de aquella escapada que hicimos un fin de semana. De locura.
Estábamos paseando a carcajada suelta, bajo a la luz de la luna. La arena seguía nuestros pasos, nos perseguía en cada paso.
Recuerdo la entrada en la habitación, las risas seguían, nuestros cuerpos se atraían mutuamente y nos encontramos desnudos bajo las sabanas. ¿fue un sueño?


Hace ya un tiempo que saliste de mi vida, y hoy he vuelto a soñar contigo, he recordado cosas que no sabían que habían sucedido, lo peor de todo, que no sé que ha sido sueño y que fue realidad.


Los sueños, esas pequeñas cosas que pueden ser tan parecidas a la realidad y que se quedan ahí, en un lugar de la memoria sin ningún tipo de respuesta alguna. Hay veces que son tan reales que se confunden. Incluso sueños que se meten en historias reales.

Esta vez te he recordado en un sueño, después de bastante tiempo que nuestros cuerpos no se juntan.


Los sueños, son algo parecido a ilusiones, que cuando se mezclan con la realidad son más divertidos. Algo pequeño que se hacen grandes en el momento que los vives, hay otros, que desaparecen en el momento que abrimos los ojos. Los que te despiertas y te dejan con la palabra en la boca, cuanto más intentas recordar más los olvidas.



Pero no dejan de ser sueños.



Quizá sean, un enlace hacía la locura, esa locura que no nos dejan demostrarlo ya que no es lo normal. Quizá nadie seamos normales y vivamos en un mundo de locos, quizá los sueños de cuando dormimos sea la clara expresión de lo normal o de la locura que llevamos dentro y lo que en realidad pasa sea un reflejo de lo normal de la locura que vivimos.


No sé...

Un río recorre mi cara, 
haciendo de mi boca un océano.

La nieve por la ventana va cayendo
y en el suelo se está posando.

El cielo está oscuro, está tapado,
al igual que mi pecho presionado.

Ya muchas cosas no recuerdo,
muchas ya no siento.

Recuerdo la felicidad en una foto,
una mirada ilusionado.

De mi sonrisa, he olvidado
lo que un día fui encontrado.

miércoles, 6 de febrero de 2013

Reflexión

Una vez hice una reflexión sobre el amor y la amistad, dos conceptos que antes no entendía como se podían mezclar. Pensaba que un chico y una chica podían ser amigos, hasta aquí todo bien y que entre ellos se podrían liar, sin haber nada de sentimientos por medio.  ERROR! Estaba segura que eso podría ser, dos amigos que se aprecian y que se quieren ¿porque no echar un polvo? Lo tenía bastante claro y veía la diferencia muy bien marcada.
Con el tiempo todo iba muy bien y así funcionaba, todo muy bien, pero llega un punto que seguro, uno de los dos cae en la putas redes del amor.

Se ve una puerta abierta y parece que va avanzando, que lo que parecía una amistad se convierte en noviazgo. En un noviazgo de alegrías, felicidad, tristezas, viajes, hobbis nuevos... en muchas cosas y muchas ideas en común. Parece que todo en similar e igualdad de pensamientos.

Va pasando el tiempo y empiezan las dudas, dudas de si es mejor seguir así o que si es mejor dejarlo todo pero no la amistad que tanto nos une. Se queda en una amistad, pero la situación de noviazgo sigue sin cambiar...

Sinceramente, nunca os liéis con un/a amigo/a, ahora me río yo de lo ingenua que fui al creer con un amigo se puede echar un polvo y no haber nada más...JA! Y no intentéis haceros las/os fuerte de que ese tipo de relación se puede llevar, no funciona...

Yo, Solo sé que por culpa del asqueroso amor he perdido al mejor amigo...
Que se ha cerrado una puerta que jamás me imaginé cerrar... la de la amistad...

Sé feliz, de verdad, sé feliz, encuentrate a ti mismo para serlo por completo!!
Espero de que de aquí a un tiempo me cuentes lo bien que te ha ido!

Con cariño, te deseo lo mejor!

martes, 5 de febrero de 2013

Adiós reina mía...


Canción de Escorbuto cambiada algo, muy poco pero algo cambiada.

Adiós reina mía parece que marcho de aquí 
tu barrio, tu calle se quedan sin mí, sirenas y disparos, 
sin moto y sin dolor, adiós reina mía 
ya no pinto nada aquí, mi vida ruleta que da vueltaaaas,!perdiendo el control!! 

Cuando me marche,no me olvidare de ti, cuando me marche 
no me olvidare de ti,cuando me marche reina mía no me 
olvidare de ti,no me olvidare de ti. 

Mi vida ya seca es como niño sin balón,no volveré a verte 
para no verte envejecer....sin agua y con se tus ojos brillantes sera 
la ultima vez..los cielos se nublan los cielos se nublan 
los cielos se nublan..!!!perdiendo el control.. 
cuando me marche no me olvidare de ti,cuando me marche no me olvidare de ti,
cuando me marche reina mía no me olvidare de ti,no me olvidare de ti... 

Las calles sin sombras,puñales del sol 
no quieren la sangre si matan tu olor,
tus cantos mis cantos son ecos de otra canción
, adiós reina mía ya no pinto nada aquí mi vida ruleta que da vueltaaas !!perdiendo el control¡¡ 

Cuando me marche no me olvidare de ti, cuando me marche no me olvidare de ti, 
cuando me marche reina mía no me olvidare de ti, no me olvidare de ti

A la mierda

A la mierda voy a mandar todo lo que he creído y querido,
ya no aguanto más estar en una incógnita, necesito saber algo ya!

lunes, 4 de febrero de 2013

Miedo al riesgo

A todos nos acojona el riesgo,
a lanzarse, a hablar...

El riesgo nos paraliza y nos hace sentirnos pequeños,
nos ahoga...

Nos hace hacer cosas que no queremos hacer y no queremos decir,
pero no arriesgarse muchas veces se pierden cosas que no se desea perder.

Hace, que por no arriesgar, o por miedo a arriesgar perdamos cosas incluso a personas.

Yo me he arriesgado dos veces y no he ganado,
pero sé que perdiendo también gano.
Gano sabiduría y gano el haber arriesgado
y cuando gano por a ver arriesgado, siento orgullo, y felicidad.
Eso es lo que me lleva a arriesgar,
aunque a veces se pierda mucho, me doy cuenta de que no merecía la pena
y me alegra por no perder más fuerzas en vano.

Ahí que luchar por lo que se quiere y no dejar escapar o confundir por un simple gesto.
La lucha debe de ser continua. 

Seguiré luchando y arriesgando hasta perder.

Tras el escudo del riesgo está el peor de los sentimientos,
el miedo.
El miedo que no nos deja arriesgar y no nos deja decir todo lo que de verdad queremos decir o sentir.

¡Vaya mierda, el puto sentimiento de miedo!

Fin de la lokura

El fin de la locura acabó, no tan bien como pensaba pero acabó.
Acabo aquel día que decidí irme, perderme...

Ahora vuelvo a enredarme y mi cabeza parece una hiedra de muchas ramas y todas unidas pero no juntas.
Trato de desenredar todo lo que he hecho para dejar a la hiedra juntarse, pero desde la cabeza es más fácil que desde el corazón.

Por mis venas sigue corriendo sangre, sigue llenándose se agua para alimentar a la hiedra, y así continuamente sigue creciendo, junto con las ramas.

Vamos a desenredar la hiedra y volver a vivir a lo locoooo!
Volvamos a vivir la locura que un día empezó y acabó.
La incógnita sigue viva, nunca tendrá un fin.

a lo loco, se vive mejor!!!!

Deseo que una puta gota de alcohol no la cague otra vez,
que no se ponga en medio esa puta gota que un día cambió el rumbo.

viernes, 1 de febrero de 2013

una gota de alcohol

Una gota de alcohol absorbe mi cuerpo, me transforma, me vuelve loca.
No soy la que soy, si no la que no tiene miedo al no.
Estoy nerviosa porque las transformaciones me inquietan y porque no sé en que puede acabar.
Odio acabar mal, por una gota de alcohol.

jueves, 24 de enero de 2013

Todo vuelve al principio, todo se oscurece igual que siempre, en un agujero negro están todos los problemas, dentro van creciendo sin llegar a nada concreto. Solo queda esperar a que llegue una solución a ver que es lo que sucede dentro de la puta miseria vivida.

Una miseria que me persigue desde hace un año y que la solución es que nunca sabes que y quien  entrará en tu vida. Que todo se estremece en un punto vacío.

Ordenes

Ordenes, ordenes que me paralizan  me agobian y que me arrugan igual que un garbanzo a remojo, que solo espera ser comido por las voraces bocas que lo consumen.

Ordenes que solo sirven para parecer más fuertes y para debilitar a otras personas para humillarlas, en soledad o en delante de gente. 

Ordenes, que no tiene otra función que odiar, que desaparecer...

la naturaleza

Grandiosas curvas invaden mi cuerpo, como olas en días de oleaje. 
Grandes montañas hacen valles al este y al oeste, dejando un gran pedrusco gigante al sur que no cae por nada, ni por el torrente que cruza de norte a sur.


La naturaleza es algo maravilloso pero ha llegado el momento de despreciarlo, ya que nadie cruza por los valles, nadie recorre sus caminos ni senderos...nadie quiere conocer los valles que un día estuvieron en auge y eran bonitos.

Puede que haya llegado el momento de que se tenga que marchitar... 
Puede que nadie visite otra vez esa naturaleza, ya un poco pobrida

lunes, 21 de enero de 2013

recordatorio fracaso

Sentir ser un recordatorio de esperanzas perdidas y amarguras. 
Perder las esperanzas y fuerzas, dejar de luchar,
más ya, no volverán.